Ik ben Leentje, en ik help je om de hoofdrol te spelen in je eigen herinneringen.

En die zijn zoveel mooier als je ze uit het boekenrek kan nemen en opnieuw beleven.

Een bekentenis: soms kijk ik uit naar de nostalgie die ik later zal voelen over wat nu gebeurt. Wat in die fotoalbums te zien zal zijn, is wat mij drijft om op avontuur te gaan, kansen te grijpen, tradities te verzinnen en vooral: alles te documenteren.

Ik weet wat dat waard is. Als kind werd ik véél gefotografeerd, met een stapel thema-albums en jaarverslagen om in te snuisteren. Ze vertellen mijn jeugd in kleuren én geuren — ik kan de herinneringen nog ruiken, en ook mijn eigen kinderen zijn er dol op.

Later begon ik zelf te fotograferen. Op reis in Costa Rica, toen de dieren nog spraken en telefoons enkel letters toonden, gaf mijn spiksplinternieuwe camera na drie dagen de geest. Wat van die reis overblijft, staat in schril contrast met de rest van mijn verleden: ik heb enkel een dagboek, en jaar na jaar vervagen de herinneringen.

Dat is waarom ik fotografeer.

Om te bewaren wat er is, en om je stinkende best te doen om dat de moeite waard te maken. Verliefd te zijn op je leven en de mensen erin. Om je jongere zelf trots te maken, en je toekomstige versie te ontroeren.